this world is fuck'd up.

Anthony Wilkinson 

9 stycznia, lat 18

Skrzydłowy w drużynie siatkarskiej

Anglik z krwi i kości

Homoseksualny na dodatek
Sigma

Nie będzie żadnych zabójstw, samobójstw, sieroctwa, patologii czy ćpuństwa w rodzinie, bo tego w rodzinie Wilkinsonów nigdy nie było i pewnie nie będzie, chyba że Tony w końcu nie wytrzyma w tym zamknięciu i dojdzie do rękoczynów. W każdym razie, nigdy czegoś takiego nie było. Była tylko nietolerancja, cynizm, egoizm i brak akceptacji. A potem zdziwienie i krzyk. 

Wilkinsonowie. Rodzina o długiej tradycji, męski potomek z pokolenia na pokolenie przekazywał to zacne nazwisko, aby mogły je nosić jego dzieci, dzieci ich dzieci i dzieci dzieci ich dzieci, czy coś takiego. Można powiedzieć, że cała ta rodzina była (i nadal jest) za tym, aby wprowadzić w życie stany, pozycje w społeczeństwie, jak to było kiedyś. Duchowieństwo to duchowieństwo, szlachta to szlachta, chłopi to chłopi. Wilkinsonowie należeli by do szlachty i to do tej naprawdę porządnej, a nie do jakiejś gołoty. Przecież rodzina Wilkinson jest idealna. Każde pokolenie nie spoczywało, aż nie spłodziło męskiego potomka, który mógłby przedłużyć ten ród. Tony do dnia dzisiejszego nie pojmuje, po co to wszystko. Przecież nie żyją w średniowieczu czy w czasach po odkryciu Ameryki. Ale podobno każdy ma jakiegoś pierdolca, prawda? Wilkinsonowie mają takiego. Oczywiście nie wszyscy. 

Dziadek Wilkinson zrobił babci Wilkinson dwójkę dzieci. Starsza była córka, a jak powszechnie wiadomo, syn musi być, więc udawali, że światło nadal jest wyłączone i spładzali dalej. Pojawił się John Wilkinson Junior, bo dziadek jest Johnem seniorem. Można też wspomnieć o Anne Wilkinson, która po matce imienia nie odziedziczyła, bo przecież jest kobietą, ona nie jest taka ważna. Skupimy się raczej na Johnie, potomkowi. Dorastał, dorastał, uczył się, dojrzewał, studiował. Gdy już John Sr stwierdził, że jego syn jest na tyle dojrzały, że może przejąć jego rodzinną firmę (nie, nie produkowali maszynek do golenia, tylko inne rzeczy, nie wiadomo jakie; wysyłali je później do Chin i Japonii, mieli branie), John Jr został młodym dyrektorem. Przyszedł też czas na zakochanie się. Zupełnie stracił głowę dla Caroline Halfway, której po pół roku związku się oświadczył, a po kolejnym roku wzięli przepiękny ślub. Noc poślubna nocą poślubną. Nie zabezpieczyli się, bo nie mieli takiego zamiaru. Caroline zaszłą w ciążę i po dziewięciu miesiącach na świat przyszły dwie dziewczynki, bliźniaczki, Alice i Catherine, która bardzo nie lubi swojego imienia i każe wołać na siebie Cat. John Jr, niesamowity cynik i arogant, strasznie przywiązany do rodzinnej tradycji, miał zamiar spłodzić syna. Dom zbudował, drzewo zasadził, tylko męskiego potomka brak. Specjalnie zakazał brać swojej żonie środki antykoncepcyjne, on sam nie miał zamiaru kupować prezerwatyw (a w sumie mógł, bo kto wie, czy nie zaraziłby się HIV od swojej żony, która zdenerwowana zachowaniem swojego małżonka zdradzała go z przystojnymi panami z pracy). Catherine znów zaszła w ciążę (z Johnem, nie z panem z pracy) i w styczniu na świat przyszły kolejne bliźnięta, tym razem chłopcy. Wśród nich był nasz Anthony. Drugi brat dostał na imię Michael. Ich tatuś, dumny z siebie i swojego przyjaciela, że takie rzeczy zdziałał, odsunął swoją żonę na bok (bo przecież syna ma, a nawet dwóch, więc po co zaprzątać sobie nią głowę?) i rzucił się w wir pracy. To na Caroline spadły wszystkie obowiązki. Oczywiście, John wynajął różne nianie, sprzątaczki, pokojówki i tak dalej, ale pani Wilkinson i tak robiła najwięcej. Wychowywała czwórkę dzieci, które wyrosły na porządnych ludzi. Gdy dziewczynki w wieku siedmiu lat pierwszy raz poszły do szkoły, chłopcy mieli po lat pięć i niesamowicie psocili. Nikt do dnia dzisiejszego nie potrafi ich rozróżnić, a oni to wykorzystują, podobnie, jak robili to kiedyś. W końcu nadszedł czas, aby i oni poszli do szkoły. Cóż, Michael wybijał się ponad wszystkich od początku. Pierwszy w klasie umiał tabliczkę mnożenia, czytał płynnie, nie robił błędów ortograficznych. Nauczyciele zawsze go wychwalali, pomijając to, że często mylili go z Tony'm i czasem chwalili właśnie jego, a nie Michaela. Tony jednak wiedział, że on swojemu bratu nigdy nie dorówna, że zawsze będzie gorszy i głupszy. No, głupi to on nigdy nie był, ale geniuszem nazwać też go nie można. Wie tyle, ile powinien wiedzieć, o. Gdy byli już na roku szóstym (angielski system szkolnictwa, poszukajcie sobie w wujku google), okazało się, że Tony jest jednak w czymś lepszy. W siatkówce. Michael niby trochę grał, ale gdy Tony ściął i trafił brata w twarz z taką mocą, że ten przez tydzień chodził z wielkim śladem na twarzy, wiadome było, że jednak coś jest, czym Anthony może się pochwalić. I na tym koniec. Chociaż... Tony jest lepszy w zapamiętywaniu tekstów piosenek, ale to nieważne. 

Michael okazał się tym 'lepszym' synem (przynajmniej w oczach ojca), gdy John przyłapał na czymś Tony'ego. Ale od początku. 

Gdy chłopcy stali się nastolatkami, hormony zaczęły buzować. Michael do domu przyprowadzał coraz to ładniejsze dziewczyny, z którymi zamykał się w pokoju, a Tony z nudów ich podsłuchiwał. Ojciec był bardzo z tego zadowolony, że jeden z jego synów zaczyna 'zabawy' z dziewczynami już w tym wieku i był bardzo zaniepokojony tym, że drugi z bliźniaków nic w tym kierunku nie robi. Tony jednak nie miał zamiaru nikomu mówić, że jego dziewczyny nie pociągają. Na początku myślał, że jest aseksualny, bo przecież na facetów nie patrzył. Na nikogo nie patrzył. Kiedyś, z ciekawości, podał się za swojego brata i przespał się z jedną z adoratorek Michaela. Seks niby fajny, ale to nie było to. Tony postanowił popatrzeć na panów, a nuż widelec coś mu do głowy przyjdzie i w końcu się określi. I w wieku prawie szesnastu lat się określił. 

Tatuś dowiedział się o tym w siedemnaste urodziny swojego synka, gdy ten całował się przed domem (tak, bardzo nieodpowiednie miejsce) z chłopakiem. Tony za fraki został zaciągnięty do środka, zbesztany (nie pobity, na szczęście; Wilkinsonowie w życiu nie podnieśliby ręki na swoje dzieci, nawet jeśli popełniłyby najgorsze przestępstwo) i oficjalnie wydziedziczony. Przynajmniej John tak powiedział. Caroline stanęła po stronie swojego syna. Ona od zawsze była tolerancyjna, akceptowała to, co było do zaakceptowania. Siostry, które rozpoczynały studia medyczne (one wszędzie łaziły razem) również broniły brata. Michael natomiast przyłączył się do swojego ojca. Oboje okazali się homofobami, którzy od homoseksualistów chcieli odgrodzić się grubym i wysokim murem. John, głowa rodziny, nie mógł znieść, że jeden z jego synów jest gejem, więc postanowił się go "pozbyć". Wysłał go do szkoły z internatem w Northwood, coby się ewentualnie nawrócił, przemyślał swoje zachowanie i zrobił rachunek sumienia. Tony jednak ów rachunku nie ma zamiaru robić, bo gejem był, jest i pewnie pozostanie, bo mu takie życie pasuje, dopóki oczywiście nie wróci na wakacje do szkoły i nie spotka się z bratem i ojcem. Po powrocie do domu John zadaje zawsze jedno pytanie. Jesteś już normalny? Tony odpowiada: Nie, nadal popierdolony. 

 

 - sięga dwóch metrów, co bardzo go satysfakcjonuje;

- mundurek szkolny? Niby nosi, ale tylko z Conversami i rozwiązanym krawatem;

- od brata można go rozróżnić jedynie przez dokładniejsze przyjrzenie się podbródkom bliźniaków. Michael ma tam mały pieprzyk, Tony nie;

- słucha rocka, alternatywy, indie i tego, co mu do ucha wpadnie;

- za książki zabierać się nie lubi, bo najczęściej gdy jakąś zaczyna, nie kończy jej; 

- nie lubi podporządkowywać się innym, zawsze ma swoje zdanie i nie daje sobie w kaszę dmuchać; 

- oprócz siatkówki, gra również w piłkę ręczną, ale tylko rekreacyjnie; 

- klnie jak szewc, tym bardziej, gdy coś mu nie wychodzi; 

- uzależniony od papierosów, wypala jedną paczkę dziennie (jest już z nim lepiej, kiedyś wypalał dwie); 

- alkohol na imprezach, okazyjnie; 

- narkotyków nie bierze, ale skrętem z maryśki nie pogardzi;
- zażera się jogurtami z marakui.

SZNURKI I INNE DRUTY 

KARTKI I INNY MATERIAŁ NA OPAŁ

____________________

Mordka: Alex Dunstan 

Może się zdarzyć, że będę tylko w weekendy. W każdym razie, na pewno nie codziennie. 

Kiepska jestem w wymyślaniu, zacząć ewentualnie mogę, ale to też lamowato mi wyjdzie. 

Możemy się znać.