Zapomniane słowa.

I. Chłopak w czarnym kapeluszu.  

 Historia. Poboczne. Powiązania. Wygląd. Galeria 
H i r o   M a r k s o n  , lat 17.  Ur. 13 Styczeń w Los Angeles.
Sigma. 

  Tak... to jest właśnie syn największej gwiazdy pop muzyki i ojca światowej sławy reżysera, możemy to powiedzieć głośno. Nikt się nie pomylił. Kiedy ma się tak sławnych rodziców żywot nie jest łatwy i nawet nie chodzi o nieustannie nękających cię paparazzi, ani o to, że wszędzie towarzyszą ci walnięci goryle z ochrony, ani o to, że praktycznie nie wolno ci pierdnąć z obawy, że jutro pojawi się o tym wzmianka w plotkarskich gazetach, ale o coś innego. Kiedy ma się tak sławnych rodziców to w żadnej sposób nie można stać się od nich lepszym, a wiadomo, że każde dziecko chcę przerosnąć własnych rodzicieli, uczeń chcę przerosnąć swego mistrza. Co z tego,

skoro i tak zawsze będziesz oceniany przez pryzmat ich osiągnięć? Nigdy nie będziesz Hiro, wesołym chłopakiem z tendencją do popadania w zły humor, świetnie grającym na gitarze, posiadającym zdolności językowe i tak dalej. Zawsze będziesz synem swoich sławnych rodziców i to się nie zmieni, przynajmniej nie tak łatwo, jakby się chciało. Hiro nie lubi mówić o swoich rodzicach, o pięknej willi w Los Angeles, ani o tym dlaczego trafił do Northwood School, a prawda jest taka, że zjawił się w szkole dopiero w tym roku. Nie myśl sobie, że jest kolejnym głupkiem, który coś przeskrobał. Jego przybycie do Anglii nie ma nic wspólnego z ukrywaniem jakiegoś sekretu, nie. To była po prostu ucieczka od życia w świetle kamer. Hiro ma nadzieje, że w nowym otoczeniu, gdzie o jego rodzicach aż tak dużo się nie mówi, będzie mógł odzyskać święty spokój i skupić się na sobie. Chciałby wreszcie na poważnie zająć się muzyką, a lubi on ciężkie brzmienia, co nie znalazło poparcia u jego matki. Syn mógłby nagrać płytę, owszem, może nawet zostać piosenkarzem z osiągnięciami, ale byłoby dobrze, gdyby zajął się muzyką popową, jak jego matka. Hiro woli jednak iść swoją ścieżką i kiedy po wielu błaganiach, udało mu się namówić rodziców na angielską szkołę, nadzieja na rozwijanie pasji stała się bardziej dla niego realna. 

Hiro jest typem faceta, którego nie da się wodzić za nos. Nie próbuj robić z niego głupka, nie wplątuj go w swoje śmieszne kawały, bo będziesz miał przechlapane. Zawsze dąży do zachowania swojej przestrzeni, nie lubi nachalności, której w życiu doświadczył aż nadto. Muzyka jest całym jego życiem i nie zamierza nigdy z niej rezygnować. Pierwsze wrażenie kreuje go na człowieka chłodnego, trzymającego się na dystans, nie mówiącego zbyt wiele, żeby nie rzec, że nie do końca uprzejmego. Jednak po bliższym poznaniu go, zaczyna otwierać się jako osoba towarzyska, uśmiechnięta, może nawet z poczuciem humoru o który nigdy byś go nie posądził. Hiro nauczył się chronić swoją prywatność, dlatego nawiązanie z nim znajomości może okazać się nie lada wyzwaniem, ale jeżeli nie rozpoczniesz rozmowy od pytania na temat jego rodziców, masz szansę, że się tobą zainteresuje. Potem okazuje się być lojalnym przyjacielem i stałym partnerem. Nie zdradza ludzi na których mu zależy, jest też długodystansowcem, a to oznacza, że nie zmienia dziewczyn jak rękawiczki. Kiedy raz pokocha to niemal na zawsze. Skrzywdzony cierpi długo i dramatycznie. Ma tendencje do romantycznych gestów, ale musi całkowicie ufać osobie, którą nimi obdarzy. Ta, która go pokocha musi zaakceptować szereg wad. Przede wszystkim skłonność do popadania w kiepski humor. Hiro łatwo się złości i potrafi wtedy nieźle przeklinać. Nie lubi również przepraszać, dlatego kiedy zawini nie będzie się kruszył przed nikim. I ostatnia rzecz, którą trzeba zaakceptować to jego... padaczka. Nazywa ją "Trixy", jakby była jego dziewczyną. Bierze leki, które pomagają mu zminimalizować częstotliwość napadów. Ma je zazwyczaj raz na miesiąc i przeżywa je bez udziału publiczności, dlatego nie wielu wie o jego chorobie, co bardzo mu odpowiada. Chcę w końcu żyć normalnie.

II. Kochanica króla. 

Historia. Poboczne. Powiązania. Wygląd. Galeria 

 H a n n a h   N o e l , 16 lat,  Ur. 23 Październik w Londynie.
Omega.

Mała, rozpieszczona zołza. Ma powody, żeby poważnie zadzierać nosa. Jej ojciec jest 124. w kolejce do Brytyjskiego Tronu i nie ważne, że połowa rodów szlacheckich musiałaby paść ofiarą wyjątkowo zaraźliwej epidemii, liczy się to, że Hana pochodzi z rodziny rodowej, posiadającej własny herb, status i majątek. Wychowywana w prywatnej posiadłości przez liczne nianie, posiadająca prywatnych nauczycieli, własną stadninę, uczęszczająca do wielu szkół językowych, nie wyrosła na dziewczynę o wielkodusznym sercu. Rodzice to byli ludzie ze zdjęć, wyjątkowo piękni, uśmiechnięci i ładnie ubrani, ale będący zawsze gdzieś daleko. Do dzisiaj Hana nie ma pojęcia jaki kolor lubi matka, ani którą partię polityczną popiera jej ojciec. Dla niej liczą się tylko ładne sukienki i brylowanie w towarzystwie. Od dzieciństwa uczono ją dobrych manier, które skutecznie sobie przysposobiła, ale to tylko uczyniło ją wyrachowaną złośnicą. Do perfekcji wypracowała sobie serdeczny uśmiech, roześmiane oczy i wizerunek grzecznej, kochanej córki rodziny Noel'ów. Nie znosi maski, którą nosi, kiedy ja zdejmuje na wierzch wychodzi całe jej rozgoryczenie życiem, pustka nie wypełniona rodzicielską miłością oraz pragnienie bycia lepszą. 

 Uchodzi za wredną sukę. Bezduszną, kłamliwą, do bólu sztuczną. Nie jest lubiana przez ludzi z charakterem, inteligentnych i ciekawych. Grono jej przyjaciół składa się z równie dwulicowych i pustych osób, jak ona sama. Hannah nie zna smaku prawdziwej przyjaźni i lojalności, nie wie co to znaczy myśleć o drugim człowieku i pragnąć jego dobra. Uwielbia wytykać innym błędy, uświadamiać istnienie ich niedoskonałości, czym leczy własne kompleksy i niską samoocenę. Zazdrości tym, którzy mają fajne, przyjemne życie. Bywa mściwa, pamiętliwa i odpłacająca się pięknym za nadobne. W głębi duszy jest skrzywdzoną istotą, którą z łatwością można doprowadzić do płaczu. Okryta cieniem staje się słaba, całkowicie bezbronna i spragniona zainteresowania. Tylko odkrycie w niej prawdziwej, dobrej osoby może ją wyzwolić. Jako dziewczyna z dobrego domu uczona była jazdy konnej, gry na fortepianie i skrzypcach oraz malarstwa i sztuki. Z tego wszystkiego pokochała jedynie to pierwsze, a w siodle czuje się niczym ryba w wodzie. Tak naprawdę jednak większość zainteresowań, które w sobie rozwijała nie zaliczały się do jej prawdziwych pasji. To w czym naprawdę jest dobra to sport. Bieganie za piłką, odbijanie jej, podrzucanie, wszystko jedno, Hannah uwielbia tarzać się w płocie, porządnie się spocić i poddać swoje ciało wysokiej adrenalinie. Nie bardzo jej to jednak przystoi, dlatego ogranicza się jedynie do gimnastyki artystycznej.

***

Witajcie. Wiem, że karta dość nie standardowa, ale myślę, że nie złamałam zasad regulaminu. Na niektórych blogach karty duetowe już są. Do was należy wybór z którą postacią chcecie mieć do czynienia, oczywiście z obydwoma na raz też wolno. Jestem chętna na powiązania. 

Myślę, że dam radę wymyślić powiązanie lub wątek, ale prosiłabym wtedy o zaczęcie, żeby nie robić wszystkiego sama. Kartę poprawie i uzupełnię. Zamierzam też pisać opowiadanie.