Ivy Morris...Ćpa dążąca do światła.

Ivy Morris~17 lat~Sigma~ Nowa w szkole

"Mówią że życie jest bardzo proste. Człowiek rodzi się, dorasta, starzeje się i umiera. Tak, łatwy schemat, tylko czemu w tych pierdolonych książkach nie mówili, o tym wszystkim co jest pomiędzy. Czemu zamydlali nam oczy, głupimi :"Wierz w siebie"," Pomagaj innym", oraz "wszystko będzie dobrze". Nie wiem, ten kto wpadł na ten pomysł, musiał brać coś naprawdę mocnego...Może mi pożyczy. Nie pomogę wam zrozumieć świata, ale mogę pomóc zrozumieć, mnie. Cząstkę, tej choroby która trawi, naszą cudowną planetę. Chcesz mnie wysłuchać? Usiądź i słuchaj, nie przestrasz się i nie wyciągaj chusteczek, nie lubię  litości. Nie słuchasz, to idź stąd i tak za dużo czasu zmarnowałam na ciebie."

Na początku musisz wiedzieć, że nie byłam lubiana w szkole, nie byłam członkinią, jakiejś tam elitki, która chodziła, w ciasnych kieckach i sprawiała że chłopcy się ślinili, nie ja byłam kimś, kto stał na drodze takich ludzi. Byłam dość niezdarna, wątła i dobrze się uczyłam, przez co obrana zostałam na swojego rodzaju kozła ofiarnego. Nie przyklejali mi kartek, na plecy i obgadywali w kątach. O nie, to by było całkiem miłe. Zresztą uczniowie mojej byłej szkoły lubowali w czymś innym. Oni, lubili się znęcać, psychicznie i fizycznie. Wielokrotnie wracałam do domu, z zakrwawioną twarzą, czy wieloma siniakami na twarzy. Normalka, jeśli o mnie chodzi. Poniżali mnie, na każdym kroku, kradli rzeczy, rozsyłali upokarzające mnie zdjęcia. Wiele było metod, w jaki sposób próbowali mnie wykończyć. Byłam zaledwie dzieckiem, a w mojej głowie już pojawiały się myśli samobójcze. Całkiem skuteczne, bowiem za pomocą Internetu można było znaleźć wiele, bez bolesnych metod. Zastanawiasz się jak reagowali na to moi rodzice? Zgłaszali się do nauczycieli, na policję, na parę dni problem ustawała, a potem zaczynał się na nowo i na nowo.  By choć trochę zniwelować moje cierpienie, wynagradzali mi to drogimi rzeczami, ubraniami, wszystkim czego pragnęłam. Rozpieszczali mnie, nie wiedząc że nie jest to tym czego potrzebuję, a potrzebowałam wtedy naprawdę nie wiele.

Urodziłam się w zwyczajnej rodzinie, nie jakiejś super bogatej, jednak na biedę nigdy nie narzekaliśmy. Moja matka jest pielęgniarką, a ojciec prowadzi własną firmę handlową. Rodzina, jak rodzina. Wszystko toczyło się normalnie, dopóki któregoś dnia, wracając do domu, czekałam na autobus. Przyjechał jeden, przyjechał drugi, a ja siedziałam na przystanku płacząc jak szalona. Zabawne że nikt z obecnych do mnie nie podszedł, nie zapytał czy wszystko dobrze. Taka, oto znieczulica społeczna. A ja? Ja nie widziałam, którym powinnam pojechać, nie widziałam numerów, sam autobus zaczął się rozmazywać. Z początku myślałam że umierał, potem okazało się że to coś innego. Z mojego punktu widzenia, coś znacznie gorszego. Lekarze stwierdzili że ślepnę i to dość szybko. 

Byłam wtedy małą dziewczynką, z marzeniami zostania weterynarzem, piosenkarką, marzenia jak każdego dziecka, a to wszystko nie osiągalne dla ślepego kurdupla. Rodzice kupili mi psa, był on wyszkolony na przewodnika. Chociaż taki plus, bowiem nigdy wcześniej nie chcieli mi kupić zwierzaka. Nawet chomika. Jedynie rybki, lecz które dziecko cieszyło by się z rybek. Psa nazwałam Mangren, po chińsku oznaczało to ślepota. Idealne imię dla psa, z niedowidzącym właścicielem. Od tamtego czasu, moje życie się zmieniłam, nie miałam wiele czasu, by zobaczyć wszystkie kolory tego świata. Zaczęłam chodzić na imprezy, szaleć i rozpijać się do upadłego. Nie zamierzałam, marnować życia i siedzieć w domu użalając się nad sobą, postanowiłam się wpasować do nastoletniego życia. Zaczęłam palić, brać narkotyki. To wszystko mnie wyniszczało. Myślałam, że da mi ukojenie, jednak zawsze gdy wracałam do domu, czułam tylko rozżalenie. Smutne, lecz prawdziwe. Nie zależało mi na niczym, miłość, przyjaźń, coś takiego dla mnie nie istniało. Ludzie, byli zachłanni, wredni, bez użyteczni. Niewielu jest ludzi na świecie, z którymi rozmawiam, przyjaciół, nigdy nie miałam, miłość...Dobre sobie, kto by chciał umawiać się ze ślepą kujonką.

A jaka jest prawda? Bałam się, nadal się boję. Odrzucenie, nie zrozumienie, kolejne wyśmianie, to naprawdę boli, a ja już dość się wycierpiałam, dlatego zamykam się w otchłani własnego cierpienia. Brzmi to dość melancholijnie. Tak, nie myśl że nie lubię się śmiać, bo lubie. Nadal chodzę na imprezy, pomimo tego iż rodzice przenieśli mnie do nowej szkoły. Czy tam będzie inaczej? Nie wiem. Jestem towarzyską osobą, do czasu aż nie zaczniesz wypytywać mnie o moją przeszłość i niechybna przyszłość. Bywam szczera do bólu, oraz szalona. Tak, to ja ostatnio tańczyłam w deszczu przed szkołą. W końcu deszcz to cudowna sprawa.

Chcesz wiedzieć jak wyglądam? Jesteś wzrokowcem? Chrzanie to...Ale ci zazdroszczę. Wiesz, czasami przesiaduję przed lustrem, wpatrując sie w nie, dłuższy czas, dokładnie oglądam całą siebie, zapamiętuję wszystko, mimo że wzrok słabnie, nadal to robię. Chce patrzeć póki mogę. Co widzę, w odbiciu? Duże błękitne oczy, z szarymi refleksami. Mocny makijaż, który mówi, jestem ponad to, jestem zbuntowana. Długie ciemne włosy, czasami związane, czasami rozpuszczone, nie przykładam do tego dużej wagi. Moja cera jest jasna, a gdzie niegdzie widzę drobne piegi. Są zabawne, lubie je. Po wątłej dziewczynce pozostała drobna szczupłą dziewczyna, o całkiem ładnych zaokrągleniach. Ubieram się, tak jak nakazuję szkoła, mundurek. Jednak zawsze coś do niego dodaję, a to inna bluzka, a to wysokie kozaki. Nauczyciele już mnie nie lubią, no chyba że się uczę, a w tym jestem dobra. Wiesz, noszę soczewki, są bardzo mocne, ale i one nie dają mi wiele, dlatego siedzę w pierwszej ławce, gdy usiądę dalej, nic nie notuję. Ale cicho...To tajemnica.

To co powinieneś wiedzieć i to co ukrywam...

Posiada psa (przewodnika) wabiącego się Mangren (po chińsku, ślepiec)

Uzależniona od palenia, picia i imprez( wszystko ostatnio, jest ograniczone)

Uwielbia deszcz i zimę, do tego stopnia że kiedyś przyłapano ją na bieganiu po śniegu na boso

Uczy się czytać brajlem( w tajemnicy rzecz jasna)

Nikomu nie pochwaliła się, o swojej chorobie

Rodzice odwiedzają ją dwa razy w miesiącu, zazwyczaj ich unika

Uczęszcza na basen

TYCH KTÓRYCH ZDĄRZE ZOBACZYĆ~ MÓJ ŚWIAT~ MOJE MYŚLI