Życie musi mieć jakiś sens.

Czekając na kolejną wstrząsającą i krwawą historie, zawiedziecie się. Nie będzie opowieści o rozgoryczonym młodzieńcu, który po śmierci rodziców powoli staczał się na dno ani wzruszającej historyjki, która pokazuje jak szybko musiał z małego chłopca stać się mężczyzną i walczyć z przeciwnościami losu. Tak naprawdę jest on najzwyklejszym nastolatkiem na świecie.

W tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym czwartym roku, trzeciego marca zaraz przed brzaskiem, po całej nocy męczarni matki oraz położnych na świat przyszedł pierworodny syn państwa Anderson. Amber, piękna pani doktor, przywitała go ze łzami szczęścia i z delikatnym uśmiechem, choć niesamowicie wycieńczona, a David, niespełniony muzyk, resztkami sił próbując nie zemdleć obejmował małżonkę i patrzył z dumną na swego syna. Josh, bo tak nazwali tego uroczego chłopczyka, wychowywał się w pełnym miłości i radości domu, w Northwood. Matka, nieco nadopiekuńcza, dbała o dobro syna, ojciec zaś, zaraził go miłością do muzyki. Pewnego wieczoru rodzice odstawili siedmioletniego Josha do dziadków, a sami mieli zamiar jechać na jakiś charytatywny bal, Amber ucałowała synka na pożegnanie a David, poklepał go po ramieniu i uśmiechając się szeroko, to był ostatni raz, kiedy młody Anderson widział swoich rodziców. W drodze na bal mieli wypadek, pijany kierowca tira wjechał w nich na czerwonym świetle, oboje zmarli na miejscu. Wychowany przez dziadków, którym jednak zaczęło brakować sił, by zapewnić mu odpowiednie warunki, toteż został wysłany do prywatnej szkoły z internatem, Northwood School.

Pomimo okrutnych zdarzeń uważa swoje dzieciństwo za szczęśliwe, był kochany i zadbany, nigdy niczego mu nie brakowała. Od małego psotnik i niezbyt rozważny chłopiec. Jednak opiekuńczy, szczególnie względem swojej dziewczyny. Obdarzony również niesamowitym poczuciem humoru i pewnością siebie, przez którą czasem wychodzi na aroganta. Uważa się za trzeźwo myślącego i taki jest w istocie – przynajmniej dopóki się nie wścieknie, jednak mało komu udaje się go wyprowadzić z równowagi. Lubiący być w centrum zainteresowania, szczególnie pięknych dziewcząt. Wieczny flirciarz i łamacz damskich serc, uwodziciel, jednak próbuje się ustatkować, dla damy swego serca. Kiedy ma zły humor, a zdarza mu się wstać lewą nogę, bywa złośliwy, szorstki i chłodny. Nie brakuje mu odwagi, a za bliską osobę jest gotów poświęcić życie. Szczery do bólu czego oczekuje w zamian, kłamstwa nie toleruje. Wielbiciel dobrej zabawy, głowa pełna szalonych pomysłów. Nie cierpi nudy.

Inteligencje odziedziczył po matce, ale nie ma takiej łatwości w nauce jak ona, jednak pomaga mu nabyty przez lata spryt. Pasją zaraził go ojciec Muzyka jest jedną z najważniejszych i najświętszych rzeczy w życiu Josh’a.  Na widok jego z gitarą mało która dziewczyna jest w stanie mu się oprzeć, ale tak naprawdę gra, bo wtedy ma poczucie, że ojciec wciąż jest obecny w jego życiu. Zdarza mu się zasiąść nad dobrą książką, jednak woli poszaleć w klubach, bądź po prostu spędzić czas z Channel. Nie jest typem sportowca, jednak nie potrafi oprzeć się przyjemności porannej przebieżki.

Jego pewność siebie nie wzięła się znikąd. Wysoki, mierzący prawie metr dziewięćdziesiąt. Ciemnowłosy młodzieniec przyciągający spojrzenia dziewczyn jak magnez, co chwila przeczesujący palcami bujną czuprynę, Ciemnobrązowe tęczówki obramowane długimi rzęsami, rzucające przeciągłe spojrzenia na płeć przeciwną. Właściciel niskiego, nieco chropowatego głosu. Nie przywiązujący większej wagi do ubioru. Jeśli nie w znienawidzonym mundurku, to w   koszuli z luźno zawieszoną torbą na ramieniu. Wąskie usta, najczęściej wykrzywiony w zadziornym uśmiechu.

JOSHUA JOSH ANDERSON

UR. 3 MARCA 1994

SIGMA

ZAJĘTY

Okropny palacz, uczulony na migdały i kokosy. Wspaniały muzyk, zakochany młodzieniec.

|| POWIĄZANIA || WSPOMNIENIA || TELEFON ||

[Witam wszystkich bardzo gorąco. Od razu, na początku uprzedzam- nie odpisuje po kolei, jednak jeżeli przez 3 dni mojej aktywności nie dostaniecie odpowiedzi, proszę się upomnieć. Wątki- średnie, nie zawsze ma się wenę na pisanie esejów, ale dwu zdaniowe wątki według mnie nie mają sensu. Wyznaje zasadę: Ty pomysł- ja zaczynam i na odwrót.Wizerunku użyczył: Dave Franco.]