A message coming from my eyes says leave it alone.

Bethany Foster 

Urodzona 20 września 1994r. w Bradford

Omega

 Drużyna Lacrosse | Kółko Matematyczne | Kółko Plastyczne

– Bethany wiem, że to musi być dla Ciebie ciężkie, ale jestem tu żeby Ci pomóc, nie zaszkodzić. Pamiętaj o tym. Może dla ułatwienia, zacznijmy od samego początku. – Mężczyzna ze skupieniem wpatrywał się w ciemnowłosą dziewczynę, która początkowo błądziła wzrokiem po dyplomach oraz zdjęciach wywieszonych na beżowej ścianie, jednak wyrwana z zamyślenia przez donośny głos terapeuty którego wynajęła jej matka, cholera wie po co, wlepiła w mężczyznę czekoladowe ślepia, lustrując nieodgadnięty wyraz jego twarzy. – Od samego początku, Mark? Założymy, że właśnie tak masz na imię. Mój drogi, nie będę się kłopotać opowiadaniem mojego dotychczasowego życia, bo zapewniam Cię, że nie było w nim nic specjalnie ciekawego. Urodziłam się, żyłam, bawiłam, przyjaźniłam. Jak każda normalna nastolatka, no może z tą normalnością przesadziłam. Mojej rodzinie daleko od normalności. Ale ty to już wiesz, nieprawdaż Mark? Każdy wie. No przynajmniej większość. Tylko ja dowiedziałam się o tym wszystkim ostatnia, ale to żadna nowość. Wiesz jakie to uczucie kiedy ktoś mówi Ci, że dosłownie wszystko, każdy chociażby najmniejszy przedmiot, który posiadałeś, także dom, samochód, nawet ten pieprzony pies, „kupione” zostały za pieniądze z przekrętów firmy twojego ojca. Kto by pomyślał, przykładny obywatel pan Foster był zwykłym oszustem, przez swoją głupotę i pazerność pozbawił tysiące ludzi pracy i sam trafił do więzienia za wielokrotne łamanie prawa. – Prychnęła pod nosem. W połowie wygłaszanego przez siebie monologu, wstała, przechadzając się po przytulnym gabinecie. Dopiero teraz kiedy wypowiedziała ostatnie zdanie z westchnięciem opadła na krzesło, kątem oka zerkając na terapeutę, który długopisem bazgrał coś w notesie. Wywróciła oczyma. Wyglądało na to, że trochę tu posiedzi. Znów zagłębiła się w przemyśleniach, związanych głównie z tym nieszczęsnym dniem kiedy to jej ojciec został aresztowany. Bethany siedziała z nosem w książce, nagle do środka wparowała jej rodzicielka, dziewczyna natychmiast zorientowała się, że coś jest nie tak gdyż jej matka miała spuchnięte i zaczerwienione oczy od płaczu. Kazała ciemnowłosej spakować najważniejsze rzeczy, powiedziała, że muszą wyjechać. Dziewczyna nie mogła powstrzymać się od pytań, przecież miała prawo wiedzieć dlaczego opuszczają miasto. Wtem do posiadłości państwa Foster wpadło trzech czy czterech mężczyzn, ojciec Beth nie widział sensu w ucieczce więc sam ułożył się na podłodze, czekając aż go zakują. Nastolatka zdezorientowana całą sytuacją, próbowała wyciągnąć odpowiedzi od matki, ale kobieta z przejęciem patrzyła jak zabierają jej męża. Do rzeczywistości brązowowłosą przywołał głos terapeuty, patrzył na dziewczynę zdekoncentrowany, dopiero teraz dotarł do niej sens jego słów. – Wszystko w porządku, zamyśliłam się. Może pan kontynuować swój bełkot terapeuty. – Na ustach Bethany uformował się uprzejmy uśmieszek ociekający pozerstwem, ale co tu się dziwić, dla dziewczyny to wszystko było nonsensem, nie potrzebowała pomocy jakiegoś obcego faceta. – Beth... – Zaczął jednak dziewczyna automatycznie przerwała. – Bethany. – Mężczyzna westchnął po czym kontynuował. – Wybacz, Bethany. Rozmawiałem już z twoją matką, myślę, że najlepszym rozwiązaniem abyś mogła pogodzić się z tą ciężką sytuacją, bo zapomnienie nie jest opcją, byłby wyjazd. Nowa szkoła, nowe miasto, nowy początek... – Dziewczyna znów przerwała mężczyźnie, wywracając oczyma. – Jestem dużą dziewczynką, Mark. Poza tym mam wsparcie przyjaciółek. Doskonale wiem, że ludzie w szkole będą plotkować, ale prędzej czy później znajdą sobie nowszą i lepszą sensację. – Nagle w gabinecie rozległ się krótki dźwięk powiadamiający o końcu spotkania. – To tyle na dziś, miło było Cię poznać. Żegnaj, Mark. – Dziewczyna uśmiechnęła się subtelnie po czym pośpiesznie wyszła. 

Gdy Bethany raz wyda opinie lub podejmie decyzje, nie sposób ją od niej odwieźć. Preferuję działać niezależnie. Przytłaczają ją terminy oraz konieczność liczenia się z jakimkolwiek regulaminem. Wtłoczona w schemat ścisłych reguł czuję się jak schwytana w klatkę  dusi się i natychmiast zaczyna główkować jak się z tego wszystkiego wydostać. Sprawia wrażenie zdystansowanej oraz sceptycznej, ale pozory mylą. Brązowowłosa nie potrafi zaufać do końca, tym bardziej jak wyczuję choćby cień nieuszanowania w stosunku do swojej osoby. Jest indywidualistką, odznacza się niezależnością w poglądach, odrębnością, a przede wszystkim potrzebą swobody myślenia i postępowania w sposób odbiegający od ogólnie przyjętych wzorów. Jest osobą bezpośrednią oraz szczerą, często zapomina ugryźć się w język. Rzadko kiedy bierze pod uwagę rady osób postronnych, preferuje własne pomysły i rozwiązania. Zawsze zaciekle broni swych praw do samostanowienia i niezależności, potrafi przy tym zadziwić przemyślną argumentacją oraz przewrotnym rozumowaniem. W towarzystwie zwraca uwagę oryginalnym, nieco sarkastycznym poczuciem humoru. Lepiej nie wdawać się z dziewczyną w sprzeczkę o poważnym dla niej tle, gdyż w otwartym konflikcie potrafi  „pójść na całość ” i nie przebiera wtedy w słowach i czynach. Beth nie zabiega o niczyją sympatię, obraca się wyłącznie w lojalnym towarzystwie. Lubuje się w zaciętych dyskusjach, szanuje osoby, które mają coś do powiedzenia. Nie lubi ludzi wulgarnych i ulegających prymitywnym popędom, omija każde głośne towarzystwo szerokim łukiem. Dziewczyna często pakuje się w kłopoty, podobnie jak ojczulek łamanie prawa przychodzi jej naturalnie jednak zazwyczaj z wszelkich tarapatów wychodzi bez najmniejszego szwanku. Wbrew pozorom jest sympatyczną choć specyficzną osóbką, która za przyjaciółmi zawsze stoi murem. 

• Odkąd pamięta jej ucieczką od wszelkich problemów było malowanie. Zamykała się w lokum, zakładała słuchawki na uszy i kreśliła abstrakcyjne kształty na kartce papieru. Przenosiła się w lepszy świat, który utworzyła w głowie aby zapomnieć o przykrych przeżyciach. Cały rytuał wszedł jej w nawyk, do dnia dzisiejszego traktuje to jak odskocznie od codziennej szarości. Potrafi siedzieć tak godzinami, nie zwracając najmniejszej uwagi na rzeczywistość.

• Jej największym skarbem jest – motor Ducati 848 Cameo, który dostała od ojca na osiemnastkę. Przechowuje go w garażu w miasteczku Northwood.

• Jest umysłem ścisłym dlatego też uczęszcza na kółko matematyczne oraz pobiera nadprogramowe lekcje z biologii oraz chemii.

• Jej jedynym uzależnieniem jest kawa bez której nie potrafi poprawnie funkcjonować w ciągu dnia dlatego w torebce zazwyczaj nosi kubek termiczny z gorącym napojem.

• Kolekcjonuje filmy z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych.

• Jest naturalnym mistykiem w sposobie postrzegania świata.

• Jest biseksualna. 

[Witam wszystkich. Karta byle jaka, ale wiadomo szkoła potrafi skutecznie odebrać wszelką wenę twórczą. Na wątki i powiązania jestem zawsze chętna. Stosuję się do zasady - ja wymyślam, ty zaczynasz. I na odwrót. Wizerunku użyczyła Anna Speckhart. Karta z pewnością będzie wielokrotnie poprawiana.]